Eiti Leda

Ik wil je gezicht zien
Stralend als een zwarte slaaf
Glimlachend met verlangen
Ver weg, ver weg van huis
Ik heb niemand om me te vergezellen
Om de ochtend te zien
Of om me op tijd de injectie te geven
Voordat mijn hart verrot
Of deze koude botten opwarmt
Schatje

Ik wil je naakt zien
De dag dat de lichamen voorbij komen
Die zijn gered
Schatje
Op een of andere snelweg
Met eindeloze borden
Die niets zeggen
En ik wil echt dat je lacht
En zegt dat het maar een spel is
Of dat je me deze middag vermoordt
Schatje

De kamer binnenkomen met een lage vlucht
De leeuwerik is al dichtbij je bed, schatje
Ik wil blijven, zeg niets
Wacht tot de schaduwen zijn verdwenen, schatje

Zie je mijn blauwe cape niet?
Mijn haar tot aan mijn schouders
Het fatale licht
Het wraakzwaard?
Zie je niet hoe wit ik ben?
Zie je niet?
Zie je niet hoe wit ik ben?
Zie je niet?

Ik wil langzaam verbranden
De kaarsen van de ankerende schepen
In ijzige zeeën, schatje

Deze winter was slecht
En ik denk dat ik mijn schaduw ben vergeten
In een metro

En je benen worden steeds langer
Weten dat ik niet terug kan
De stad lacht ons uit
Schatje