Ma Maison De Papier

Je kijkt naar me,
En ik word Papa
Je weet dat ik zoveel heb gereisd
Dat ik dacht dat mijn hart versleten was

Ik heb je lang gezocht
Waar de kinderen spelen
Er was zand in de bakken
En mijn hart was in de war

Mijn papieren huis
Is eindelijk weggevlogen
Toen zag ik mijn vleugels
Zich openen om jou te vinden

Wat ik niet wist
Is dat ik niets wist
Voordat jij daar kwam
Om mijn pad te verlichten

Eindelijk komen de tranen
Die ik niet wil drogen
Je ziet, vanavond heb ik geen tranen meer
Je hebt me ontkleed

Mijn papieren huis
Is eindelijk bewoond
Toen zag ik de lucht
Zich openen om te verlichten

Je lacht naar me, vanavond
Zoals de eerste keer
Dus spring je in mijn armen
Ga je gang, ik tel tot jou

Mijn papieren vliegtuigen
Zijn eindelijk geland
Toen zag ik jouw vleugels
Zich openen om te reizen

Ik zal de tijd tekenen
Zodat hij nog even op me wacht
En ik zal linten doen
Om de dromen in de wolken buiten.