Manos Adoradas
Horacio Sanguinetti
Verheven Handen
De handen die ik wil, de handen die ik vereer
Zijn niet rozenkleurig en hebben geen bleekheid
Hun vingers lijken niet op tien parelachtige edelstenen
Ze zijn ook niet geschilderd en hebben geen trots
Het zijn rimpelige handen, misschien de meest bescheiden
En ze zijn als dorre bladeren van het vele werken
Het zijn deze heilige handen, de handen van mijn moeder
Die mij met alle liefde het brood gaven
De handen die ik wil, de handen van mijn moeder
Licht als vogels, altijd vliegend gaan ze
De handen van mijn moeder, zo vlug en gelukkig
Als ze niet altijd iets doen, zijn ze nooit rustig
Wat zijn ze mooi, ondanks hun eenvoud en ouderdom!
Zoveel wasgoed, zoveel brood snijdend
Rennend door het huis, de tafel streelend
Zoekend in de rust de naald en de duim
De handen die de lamp naar mijn bed brachten
Die mijn rug bedekten in de wrede winter
Die, toen ik verdrietig was, mijn tranen droogden
Die, toen ik ziek was, me aaiden
Oh, verheven handen! Oh, handen vol ziel!
In hen zou ik mijn voorhoofd willen schuilen
En treurig zeg ik: wat ver weg zijn ze
Wat ver weg van mijn angst en mijn eenzaamheid! Ik hou van je, Mama
