El Necio (part. Silvio Rodriguez)

Om mijn icoon niet in stukken te maken
Om me te redden tussen uniek en oneven
Om me een plek te geven in zijn Parnassus
Om me een hoekje te geven in zijn altaren
Ze komen me uitnodigen om me te bekeren
Ze komen me uitnodigen om niet te verliezen
Ze komen me uitnodigen om me niet te definiëren
Ze komen me uitnodigen voor zoveel onzin

Ik weet niet wat het lot is
Wandelend was ik wie ik was
Daarboven, God, wat zal heilig zijn
Ik sterf zoals ik heb geleefd

Ik wil blijven spelen met het verloren
Ik wil linkshandig zijn meer dan rechtshandig
Ik wil een congres van de verenigde houden
Ik wil oprecht bidden voor ons kind
Ze zullen zeggen dat de gekte uit de mode is
Ze zullen zeggen dat mensen slecht zijn en het niet verdienen
Maar ik blijf dromen van streken (misschien brood en vissen vermenigvuldigen)

Ik weet niet wat het lot is
Wandelend was ik wie ik was
Daarboven, God, wat zal heilig zijn
Ik sterf zoals ik heb geleefd

Ze zeggen dat ze me over rotsen zullen slepen
Wanneer de revolutie in elkaar stort
Dat ze mijn handen en mijn mond zullen verpletteren
Dat ze mijn ogen en de klank zullen uitrukken
Zal het zijn dat de dwaasheid met mij is geboren
De dwaasheid van wat nu dwaas lijkt:
De dwaasheid om de vijand te aanvaarden
De dwaasheid om te leven zonder prijs.