Aribé I

De trappen verbergen ons en het is een tijd geleden
Dat ik me zo goed voelde
Stilstaand in een gang
In de steden verheffen de hoge tonen het nieuwe populair
En wat je zei over goed luisteren met een drankje is een plaat
Die de wasbenzine druppelt die in de hand van mijn jongen valt

De weinige netten waar ik op lag en de streek die ik nooit heb geleefd
Versies die nog steeds als een lichte bries langs de oren gaan bij mensenmassa's
In de huizen, in de gebouwen of op de autoradio
In de digitale platenspelers en in de tuin vol rommel
Waar mijn grootvader ooit rustte
En waar mijn lichaam valt