Las moras

Zoet mondje als de bes, er zijn er maar twee
Als de één me bedriegt, kleurt de ander me met haar schijn.
Je leeft gevangen als de bes van haar smaak
Wit in de hand, honing op de lippen, dat ben jij voor mij.
De witte bes, de zwarte bes
De één wil me, de ander laat me gaan
Maar geen van beiden kan zich van mij verwijderen
En langzaam word ik gek van zoveel liefde.
De zwarte bes kleurt en vervaagt mijn verlangen
En ik vind niets om haar uit mijn hart te wissen.
De witte bes laat geen spoor van haar passie
En toch vult ze mijn dromen met zoetheid.