Amarraditos

Laten we vastgebonden gaan, met z'n tweeën
schuim en fluweel,
ik met een kreukel van zetmeel
en jij serieus en trots.

De mensen kijken naar ons
met jaloezie op straat,
de buren fluisteren,
de vrienden en de burgemeester.

Ze zeggen dat het niet meer in de mode is
mijn kam en jouw haarspeld,
ze zeggen dat het niet meer in de mode is
mijn medaillon en jouw riem.

Ik weet dat jouw grote ogen
en mijn trots nog steeds in de mode zijn,
wanneer je aan mijn arm loopt
in de zon en zonder haast.

Onze koetsier wacht op ons
voor de grote kerk,
en langzaam wandelen we over de boulevard,
jij groet door de rand
van je mooiste hoed aan te raken,
en ik zwaai elegant met mijn zakdoek.

Ik weet dat het niet in de mode is, dat weet ik,
maar dat je voor het diner
jasmijnen in je revers draagt...

Het lijkt zeker een spel,
maar er is niets beter
dan een heer te zijn zoals die
waarvan mijn grootouders getuige waren.