En bandolera

Met hoop bouwde ik kastelen op
Ik zag ze vallen, verloor mijn geloof
Ik raakte teleurgesteld omdat ik in de wereld
Nooit zoveel schijnvertoning had kunnen voorstellen.

Ik die erin geloofde
En die altijd was
Met mijn hart als een bandiet.

Ik groeide op, twintig jaar werd ik
En hoorde een wrede man zeggen
Vecht tegen de wereld in dit leven
Omdat de wereld tegen jou vecht.

Toen gebeurde het
Dat ik niet meer ging
Met mijn hart als een bandiet.

Ik zag dat ik me van een zekere schoft moest verwijderen
Dat ik een sombere muur moest overwinnen
En die zal ik overwinnen met jouw immense liefde
Die me verzoent met de wereld.

Altijd droomde ik van jouw jeugdige gezicht
En jouw bijna kinderlijke lach
In de wereld die ik smeedde
Waar ik mijn kastelen opbouwde.

Omdat ik jou vond
Zal ik weer leven
Met mijn hart als een bandiet.