Porto Sentido

Wie komt en steekt de rivier over
Bij de Serra do Pilar
Ziet een oud huis
Dat zich uitstrekt tot aan de zee

Wie jou ziet komen van de brug
Jij bent een waterval, een San João
Opgebouwd op een heuvel
Te midden van de nevel

Door steegjes en trottoirs
Van de Ribeira tot aan de Foz
Over vieze en versleten stenen
En treurige, eenzame lantaarns

En die ernstige, zware blik
Op een gezicht van natuursteen
Die ons het mysterie onthult
Van dat mooie, duistere licht

Jou zo verlaten te zien
In die grauwe tint
In jouw gesloten houding
Van iemand die een gevoel maalt

En het is altijd de eerste keer
Bij elke terugkeer naar huis
Jou te zien in die trots
Als een gewonde roofvogel in de vleugel