La Duda (Milonga-relato)

Hoe wist ik het? Ik zal het je vertellen
Ik spioneerde een twijfel
Een spoor van een stille spot die ik lange tijd volgde
Twijfel die ik te lijf ging tot ik haar ontdekte
En toen ik haar leerde kennen, wilde ik, wilde ik haar vergeten
Schreeuwen dat ik haar niet wilde zien, haar uit mij tevoorschijn halen

Ik had twijfels over Almada zonder een ander bewijs te zien of te vinden
Behalve een glimlach van Eva en een diepe blik
Ik hoorde ze niets zeggen, maar de stilte sprak ook
Hij met een sensuele blik en zij, aarzelend en glimlachend
Speelde afgeleid met de randen van haar schort

Na die stille scène die ik zag tussen Almada en Eva
Ontdekte ik nooit een ander bewijs dat mijn twijfel overtrof
Altijd de rauwe achterdocht kwelde mijn wezen
En verleid door de waarheid, op een dag maakte ik een plan
En ontdekte ik bij mijn dame de valsheid van de liefde

Een keer doodde ik een veulen en iets kruiste mijn gedachten
Ik doopte mijn mes in het warme bloed tot de 's'
Ik sprong op de goudkleurige en galoppeerde weg
Ik kwam aan bij de plek met het mes in mijn hand
Zoals van tevoren geoefend, sprak ik in het geheim met haar

Neem het, maak het schoon, want pas daar beneden
Vocht ik met mijn vriend Almada en als een man doodde ik hem
Ik liet hem op zijn rug liggen, omdat hij onfatsoenlijk was en ontsnapte
Want de slechterik zei me dat jij ontrouw was met mij
Dat jouw liefde van hem was en voor jouw liefde heb ik hem gedood

Ze nam het mes, geschrokken, en over het rode deel
Bedekte ze het lemmet met kussen, wanhopig zeggend
Dit is het bloed van Almada en Almada is mijn enige liefde
Ik slikte de bitterheid weg en zij riep om de minnaar
We deelden in het moment beiden dezelfde pijn

Ik zei, ik vond het gebroken veulen van de overtreder
En om te voorkomen dat hij leed, heb ik hem gedood
Voor hem leefde ik zonder zorgen, want als hier een wond is
Is het die jij mij hebt aangedaan door te weten dat je van Almada bent
Want er is geen ergere steek dan die van jou verliezen

Twijfel die verborgen leeft, beter is het om haar niet te verhelderen
Vaak om het te weten, huilt men een leven lang
Altijd opent een bekende twijfel een litteken
Een waarheid in een flits verduisterde mijn verleden
Want terwijl ik bedrogen leefde, was ik de gelukkigste man