Trenzas

Vlechten
Zachte zijde van je vlechten
Maan in schaduw van je huid
En van je afwezigheid
Vlechten die me bonden in het juk van je liefde
Juk bijna zacht van je lach, van je stem
Fijn
Genade van mijn routine
Vond je hart
Op een hoek
Vlechten van de kleur van bittere mate
Die mijn grijze lethargie verzoet

Waar is je liefde van wilde bloemen heen?
Waar, waar is het na het houden van jou?
Misschien moest mijn hart jou verliezen
En zo groeit mijn eenzaamheid door jou te zoeken
En ik huil zo
Moegestreden van het huilen
Verweven met jouw leven
Met vlechten van angst, zonder jou
Waarom moet ik liefhebben
En uiteindelijk vertrekken?

Verdriet
Oude angst van mijn verdriet
Onvolledige zin van jouw stem
Die me ketent
Verdriet dat me vult met woorden zonder wrok
Vlam die jou roept met de vlam van de liefde
Vlechten
Zachte zijde van je vlechten
Maan in schaduw van je huid
En van je afwezigheid
Vlechten
Verschrikkelijke knoop van ruw leer
Die me bonden aan jouw stille afscheid