Garua

Wat een nacht vol verveling en kou!
De wind brengt een vreemde klaagzang
Het lijkt wel een put vol schaduwen, de nacht
En ik loop heel langzaam in de schaduw
Ondertussen wordt de garúa
Steeds sterker met zijn stekels
In mijn hart
In deze zo koude en zo eigen nacht
Altijd denkend aan hetzelfde, val ik in de afgrond
En hoezeer ik ook probeer haar te haten
Af te stoten en te vergeten
Ik herinner me haar steeds meer

Garúa
Alleen en treurig op de stoep
Gaat dit doorleefde hart
Met de droefheid van een ruïne
Jouw kou voelend
Want zij, met haar vergeten
Heeft vandaag een lekkage geopend
Verloren
Als een elfje dat in de schaduw
Steeds meer zoekt en steeds meer noemt
Garúa
Verdriet
Zelfs de hemel is gaan huilen!

Wat een nacht vol verveling en kou
Zelfs de knop is van de hoek gevallen
Over de straat, de rij van lampen
Schenkt het asfalt een doffe gloed
En ik ga als een afgedankt iets
Altijd alleen
Altijd apart
Te wachten op jou
De druppels vallen in de plas van mijn ziel
Tot op het bot, doorweekt en bevroren
En dit lijden vernederend
Gaat de wind nog steeds voorbij
Me duwend
Garúa