Almita Herida

Ik heb je bemind in een herfst zo ver weg
met het blauwe vuur van mijn passie,
en vandaag draag ik je herinnering aan de hand
- verre schemering -
geest van mijn hart.

Je liep naar het mysterie toe.
Ik ging je tegemoet en bereikte je...
Verdrietig, ging je door het leven
en toen ik je gewonde ziel zag
vergezeld ik je...

Het was een gekke liefde
die ik voor jou voelde...
In mijn armen zag ik
hoe je stierf met mijn kussen.
Hoe lang duurde
je vriendschap en je liefde... weet ik niet...
Of het een heel leven was of misschien
een ultiem moment misschien...
Ik weet alleen
dat je de moed had om te vinden
het juiste moment om te vluchten
met mijn dromen achter je aan...