O Divã

Ik herinner me het huis met balkon
Veel bloemen in het raam
Mijn moeder daarbinnen
Zei met een glimlach
Maar in de traan een waarschuwing
Zodat ik voorzichtig zou zijn
Bij de reis naar de toekomst
Ik was nog puur
Maar met een kus, zei ik vaarwel

Mijn huis was bescheiden
Maar ik voelde me veilig
Ik was nergens bang voor
Ik had geen angst voor het donker
Ik vreesde geen onweer
Mijn broers om me heen
En mijn vader altijd terug
Met zweet op zijn gezicht
Geen geld in zijn zak
Maar vol hoop

Deze herinneringen maken me kapot
Deze herinneringen maken me kapot
Deze herinneringen maken me kapot
Daarom kom ik hier

Ik herinner me goed het feest, het fluitsignaal
En in de menigte, een schreeuw
Het bloed op het witte linnen
De vrede van degene die droeg
In zijn armen wie huilde
En naar de lucht keek
En hoop vond
Van een dag zo ver weg
Tenminste voor even
De droom van vrede vinden

Deze herinneringen maken me kapot
Deze herinneringen maken me kapot
Deze herinneringen maken me kapot
Daarom kom ik hier

Ik kom hier, ga liggen en praat
Met jou die alleen maar luistert
Die mijn strijd niet begrijpt
Waarover klaag ik eigenlijk?
Het zijn overwonnen problemen
Maar mijn verleden leeft
In alles wat ik nu doe
Het is in mijn heden
Maar ik lucht gewoon mijn hart
Verwarringen in mijn hoofd

Deze herinneringen maken me kapot
Deze herinneringen maken me kapot
Deze herinneringen maken me kapot
Deze herinneringen maken me kapot
Deze herinneringen maken me kapot