Cuando Baja La Marea

Lucht, op deze trage zomermiddag
Jouw herinnering is een grijze foto die de uren vervagen
Hoe moeilijk is het om je trekken te tekenen, een halve dag na je vertrek
Lucht, als jouw ogen zwarte vijgen waren, als je tanden partjes citroen
Ik herinner me de boog van je wenkbrauwen niet
Ik kan zelfs nauwelijks over iets anders praten dan jouw geur

De geest, wanneer het getij valt
Uit puur instinct van zelfbehoud
Probeert elke afdruk te cauteriseren
Die de liefde achterlaat

De geest, wanneer het getij valt
Toont de structuur van de pijn
Activeert een verdedigingsmechanisme
Zodat het hart niet verdrinkt

(Lucht) ik heb geen lucht meer
(Op deze trage zomermiddag) ik kan je niet beschrijven
(Jouw herinnering is een grijze foto) nauwelijks omlijnd
(Die de uren vervagen) oh, nee

(Lucht) ik probeer te tekenen
(Jouw trekken maar ik kan bijna niet meer) hoe hard ik ook probeer
(Hoe moeilijk is het om te erkennen) met alles wat we hebben liefgehad
(Dat je nauwelijks een afdruk hebt achtergelaten)

Lucht, nu, wanneer het getij valt
En het schipbreuk al totaal is, wat jammer