Ella (Ella ya me olvidó)

Zij, zij is me vergeten,
(huum) ik, ik herinner haar me nu,
ze was als de lente,
haar avondlijke haar,
haar stem sliep bij een kus.

En naast de zee de koorts,
die me naar haar diepte bracht
en we droomden van kinderen,
maar die ons de rust afnamen.

Zij, zij is me vergeten,
maar ik, ik kan haar niet vergeten.

Zij, zij is al vergeten,
van die wandelingen,
langs de kustlijn
en de jongen die naar haar keek.

Zij, zij is me vergeten,
maar ik, ik kan haar niet vergeten.

Zij, zij is me vergeten,
(huum) ik, ik herinner haar me nu,
maar hoe kan ik haar niet herinneren,
als in elke lente,
ze me bereikt met de bries,
die haar met het zand meeneemt.

Zij, zij is me vergeten,
maar ik, ik kan haar niet vergeten,
nee, ik kan haar niet vergeten.