Mariana

En hoe de tijd verstrijkt
als de wind in de bergen
en toch groeit het,
groeit deze liefde van duizend ochtenden.

Ik ben een schreeuw in de nacht
je roepend in stilte
en ik kom aan bij jouw perrons
met de warmte van mijn slapeloze nachten.

En ik kom vaak terug in de vroege ochtend
naar de heupen van vuur en maan
van mijn Mariana
en ik kom vaak terug met de gitaren
naar de groene en donkere velden
van haar blik.

De regen en de afstand
de ogen vol mysterie
verzamelen de gordijnen
van dit lied en mijn stilte.

Een mantel van zeilboten
die door je haar varen
en de donkere deuren
van deze zanger, van jouw kanarie.

En ik kom vaak terug in de vroege ochtend
naar de heupen van vuur en maan
van mijn Mariana
en ik kom vaak terug met de gitaren
naar de groene en donkere velden
van haar blik.