Lazos

Je was alleen, maar rustig,
toen hij zei: "Wat zie je er mooi uit"
en het was een flits van het leven,
het was een raam in de duisternis.

En gefluisterd zoals in de verhalen
maakte hij gebruik van je kwetsbaarheid,
het regende in de droge beddingen
en hij drukte een kus op je eenzaamheid.

Als een bloem die nooit verwacht werd
werd hij de bewaker van je intimiteit,
op de balkons hing de was te drogen
en buiten het lawaai van de stad.

Maar denkend dat de tijd een kaars is
die zonder waarschuwing smelt,
heb je de liefde die vliegt opgesloten
uit angst voor wat er gaat.

En je gaf je zonder voorwaarden
en misschien vergat je jezelf,
en zoals ze in de liedjes zeggen:
als jij weggaat, wat wordt er dan van mij?

Je hebt misschien de banden te veel geforceerd
denkend dat dat is waar de liefde om draait,
geven, zonder te meten, de warmte van een omhelzing.
Wie weet wat het was, wat er gebeurde...

Je was alleen maar rustig
toen hij zei: "Ik kom voor jou"
"Jij bent de genezing van mijn wonden,
het hele leven dat ik niet heb geleefd."

En hoe moet je niet van hem houden?,
wat is de stap die je moet meten?,
wat is de grens van de bron,
wat is de limiet van de wortel?

Je hebt misschien de banden te veel geforceerd
denkend dat dat is waar de liefde om draait,
geven, zonder te meten, de warmte van een omhelzing.
Wie weet wat het was, wat er gebeurde...
wat er gebeurde...