Tengo

Wanneer ik kijk en aanraak
ik, Juan zonder Niets, niet meer dan gisteren,
en vandaag Juan met Alles,
en vandaag met alles,
kijk ik om me heen, kijk,
ik zie en raak aan
en vraag me af hoe dit mogelijk is.

Ik heb, laten we eens kijken,
ik heb het genoegen om door mijn land te lopen,
eigenaar van wat er is,
goed kijken naar wat ik eerder
niet had en niet kon hebben.
Oogst kan ik zeggen,
bos kan ik zeggen,
stad kan ik zeggen,
leger kan ik zeggen,
nu van mij voor altijd en van jou, van ons,
en een brede glans
van bliksem, ster, bloem.

Ik heb, laten we eens kijken,
ik heb het genoegen om te gaan
ik, boer, arbeider, gewone mensen,
ik heb het genoegen om te gaan
(het is een voorbeeld)
naar een bank en met de beheerder te praten,
niet in het Engels,
niet in meneer,
maar hem kameraad te noemen zoals je in het Spaans zegt.

Ik heb, laten we eens kijken,
als een zwarte
kan niemand me tegenhouden,
bij de deur van een danszaal of een bar.
Of in de lobby van een hotel
roepen dat er geen kamer is,
een kleine kamer en geen enorme kamer,
een kleine kamer waar ik kan rusten.

Ik heb, laten we eens kijken,
geen plattelandswacht
die me pakt en opsluit in een kazerne,
of me weghaalt en uit mijn land gooit
op de grote weg.
Ik heb, omdat ik de aarde heb, heb ik de zee,
geen land,
geen gevangenis,
geen tennis en geen jacht,
maar van strand naar strand en van golf naar golf,
gigantisch blauw, open, democratisch:
kortom, de zee.

Ik heb, laten we eens kijken,
ik heb al leren lezen,
te tellen,
ik heb al leren schrijven
en denken
en lachen.
Ik heb al wat ik nodig heb
om te werken
en te verdienen
wat ik moet eten.
Ik heb, laten we eens kijken,
ik heb wat ik moest hebben.