Saudades da Guanabara

Ik weet
Dat mijn hart een opgezette tent is
Nostalgie kost geen entree
Een circus leeft van illusie, dat weet ik

Ik heb gehuild
Van verlangen naar Guanabara
Stralend van heldere sterren
Ver weg van deze verwoesting (en toen)

Ik heb georganiseerd
Een picknick aan de Tafel van de Keizer
En bij het Chinese Uitzicht huilde ik van pijn
Om de misdaden die tegen de vrijheid plaatsvinden

Ik heb water gegeven
Aan Salgueiro zodat het weer kan ademen
Ik plantte nieuwe scheuten in Engenho de Dentro
Zodat de ziel niet verlamd raakt (Brazilië)
Brazilië, jouw gezicht is nog steeds Rio de Janeiro
Drie op vier van de foto en jouw hele lichaam
Moet zich regenereren

Ik weet
Dat de stad vandaag veranderd is
Santa Cruz, Zona Sul, Baixada
Zwarte greppel in het hart

Ik heb gehuild
Van verlangen naar Guanabara
Van de Lagune met helder water
Ik werd overvallen door medelijden (en toen)
Ik ging
Langs de stranden van het Eiland van de Gouverneur
En klom van São Conrado naar de Verlosser
Daar op de betoverde heuvel vroeg ik om genade

Ik plantte
Takjes van Laranjeiras was mijn belofte
In Flamengo, Catete, in Lapa en in het Centrum

Want het is om te kunnen ademen (Brazilië)
Brazilië
Haal de pijlen uit de borst van mijn Beschermheilige
Want São Sebastião van Rio de Janeiro
Kan zich nog steeds redden