Zamba de Amor y Mar

Laat mijn gezang je niet verdrietig maken
Want ik gaf mijn gitaar een glimlach
Om leven en warmte te brengen
Aan de eenzaamheid die groeit in jouw blik
Kijk, de maan is in tweeën gebroken
En toch straalt ze even fel

Slechts voor de lol om te zingen
Laat ik de wind mijn sjaal opblazen
Heer van mijn tijd en kapitein
Klimde ik naar de top van zoveel dromen
Ik kwam om je te vergezellen met mijn lied en door te gaan
Want mijn pad is lang en gaat verder

Ik kan huilen en lachen
Mijn hart is hier achtergebleven
Zee van liefde, zilver en pijn
Met waterige ogen zie je me vertrekken

Ik ging langs die kust om te wandelen
En tekende mijn gezicht, helemaal bedekt met zand
Om even te blijven en te verankeren
Maar het water kwam en mengde het met zoveel stenen
Koppig als altijd zal mijn vers blijven
De afdruk van mijn hart

De naam van Alfonsina bereikte me
Om me het hart van Mar del Plata te tonen
Zij die in de dood verhief
Al de liefde waarmee mijn gitaar haar vandaag noemt
Groeit in de herinnering en ik kan het niet verhelpen
Een tijd die me zal laten terugkeren