El Plebeyo
Los Terricolas
De Plebey
De nacht bedekt al met zijn zwarte sluier
Van de stad de straten die de mensen doorkruisen
Met langzame actie
Het kunstlicht met zwakke projectie
Bevorderd de schemering die in zijn schaduw verbergt
Wraak en verraad
Na hard werken, terug naar zijn bescheiden huis
Luis Enrique, de plebejer, de zoon van het volk
De man die wist te beminnen
En die lijdt onder die schandelijke wet
Van een aristocrate houden terwijl hij een plebejer is
Trillend van emotie, zegt hij zo in zijn lied
De liefde, zijnde menselijk, heeft iets goddelijks
Liefhebben is geen misdaad want zelfs God heeft bemind
En als de genegenheid puur is, en de wens oprecht
Waarom willen ze mijn geloof in het hart stelen?
Mijn bloed, hoewel plebejisch, kleurt ook rood
De ziel waarin mijn onvergelijkbare liefde nestelt
Zij van edele afkomst, en ik een bescheiden plebejer
Het bloed is niet anders en het hart is niet anders
Heer, waarom zijn wezens niet van gelijke waarde?
