Angelica

Angelica, als ik je naam noem
Komt alles weer terug in mijn geheugen
Een vallei, bleke Maan in de nacht van april
En dat dorpje in Córdoba

Als een adelaar jouw liefde was
Was ik een arme duif
Trillend, mijn hart bloedde in jouw klauwen
En je had geen medelijden met me

Ik zal niet vergeten toen ik je in Córdoba zag
En je anjer onder de bomen stal
Mijn armen waren jouw nest; jouw sluier: Het licht
Van de Maan tussen de populieren

Jouw oogleden, als ze even
Je ogen weer zacht maken
Herinneren zich, wanneer in de lucht plotseling te zien is
Dat een bliksemflits geboren wordt en sterft

Het laken, dat op de grond
Wordt uitgespreid als de vorst
Is niet wit zoals de verlegen bloem van jouw huid
Of koud zoals jouw tranen