La nochera

Nu je er niet meer bent
neemt mijn zang je mee in de nacht.
Je haar heeft de geur
van de regen op de aarde.

En jouw aanwezigheid in de wijngaarden
goudkleurig van de maan verdwijnt,
richting het hart van de wijn
daar waar de lente geboren wordt.

Nat van licht, op mijn nachtgitaren,
omarm ik je taille, verlicht door de sterren.

Ik zou je graag weer willen zien,
mezelf in je ogen willen kijken, zou ik willen.
Je gitaar stelen van binnen
naar de tijd van het hout.

Wanneer deze zamba je zingt,
in de nacht, alleen, herinner,
terwijl je de maan ziet sterven,
hoe lang en treurig de afwezigheid is.