Refrain

De witte voetstappen komen dichterbij
Natte gedachten zijn er nog steeds
Plakken vast aan de bakstenen
Stil valt de herfstgloed naar beneden

De stad bruist van blije gezichten, de winter is gekomen
In de eenzame nacht roept het licht me

Onbewust kwam ik omhoog van de kloktoren
Als ik naar de sterrenhemel kijk
Was jij daar

Op de klank van de bel, in een houding van een sterrenbeeld
Kijk je altijd naar me
Maar ik kan je niet meer omarmen
Want het is onbereikbaar voor mij
Het vervaagt en verdwijnt

De seizoenen dragen een jas
Smelten het bevroren leven
Terwijl het zich verspreidt in de sterrenhemel
Teken ik een zwakke ster

In de stad van illusies
Van de blauwe kloktoren die het licht weerkaatst
Kijk ik weer naar de lucht
Waar jij weer bloeit

Op de klank van de bel, in een houding van een sterrenbeeld
Kijk je altijd naar me
Ik kan je niet meer omarmen
Maar het is onbereikbaar voor mij
Als de winter weer komt

Zullen we elkaar weer zien
Jij, stralend in het wit
Ik word nu de donkere achtergrond
Als ik tussen de schitterende sterren ben
Word ik sneeuw en kom ik in je handpalm.