Muñeca de Trapo
La Oreja de Van Gogh
Lappenpop
Zoals die schilderijen die nog moeten hangen
Zoals het tafelkleed van het diner van gisteren
Altijd wachtend tot je me iets meer zegt
En mijn oprechte woorden willen niet vliegen
Het onuitgesprokene lost op in thee
Zoals de ontrouwe zegt: Dat zal ik nooit doen
Ik voel dat ik in een liefdesgevangenis zit
Je vergeet me als ik mijn verklaring niet onderteken
Ik zou me zonder aarzelen aan de duivel vastklampen
Om je gezicht te zien als je me hoort praten
Jij bent alles wat ik het meest wil
Maar ik verlies je in mijn stiltes
Mijn ogen zijn twee zwarte kruisen
Die nooit duidelijk hebben gesproken
Mijn hart vol verdriet
En ik, een lappenpop
Elke stilte is een wolk die voorbijgaat
Achter me aan, zonder te stoppen met huilen
Ik wil je vertellen wat ik voor je voel
Dat de januari maan me laat praten
Terwijl ik naar jou kijk
Ik zou me zonder aarzelen aan de duivel vastklampen
Om je gezicht te zien als je me hoort praten
Jij bent alles wat ik het meest wil
Maar ik verlies je in mijn stiltes
Mijn ogen zijn twee zwarte kruisen
Die nooit duidelijk hebben gesproken
Mijn hart vol verdriet
En ik, een lappenpop
Ik ben niet bang voor het eeuwige vuur
Ook niet voor zijn bittere verhalen
Maar de stilte is iets kouds
En mijn winters zijn heel lang
En bij je terugkomst, zal ik ver weg zijn
Tussen de verzen van een tango
Want dit oprechte hart
Is gestorven in zijn lappenpop
