Zapalduen Olerkia

In dit zichtbare dorp
spelen we met de sterren
ik probeer te zijn,
nu worden ze gekleurd.

Al mijn dromen
zingen weer opnieuw,
ik voel de dageraad dichtbij.

Niet iedereen
vertelt het verhaal hetzelfde,
het is moeilijk te begrijpen
wat de waarheid van een ander is.

Maar ik wil zingen
van de gedichten van de verdrukten,
van al het verdriet dat ze verbergen.

Voor lege bedden, de tranen van moeder,
voor de vluchtige tijd die ons afneemt,
voor de koude ijzers, de angsten van vader,
voor ons die lijden...

Van jongs af aan horen
wat we moeten zijn,
met kracht opgelegd
wat we moeten liefhebben.

Maar ik wil zingen
van de gedichten van de verdrukten,
van al het verdriet dat ze verbergen.

Voor pijnlijke vrienden, de eenzaamheid,
voor elk moment dat levenloos is achtergelaten,
voor degenen die waren, voor wie we nu zijn,
voor degenen die zullen zijn...

Zeg me, liefje,
alles zal veranderen,
morgen ben je weer bij me
en de volgende generaties
zullen dit lied nooit zingen,
geen tranen zullen vallen, zeg het me, liefje...

Zeg, schat,
wat ik wil horen,
zeg, vriend.

Voor ongelukken,
voor slecht nieuws,
voor al onze vrienden die we onderweg verloren,
voor degenen die alles voor ons hebben gegeven,
voor de wind van vrijheid, voor jullie, de wind,
voor jullie, jullie, jullie...