El Caporal y El Espanto

Het was een nacht zonder maan, de winters van mei
Er waaide een angstige bries, die de vlakte deed bevriezen
Je hoorde in de fluisteringen, geklaag en een lang geween
Het bracht in zijn handen de ziel van een veroordeelde
Het was de duistere bliksem, zijn metgezel en bondgenoot
Zelfs de stieren loeiden van angst en waren bevangen
En het pad verdween in de dichtstbijzijnde bossen
En de zwarte kaaiman van de nipa zocht onderdak in een plas
"Heb je de man gezien?", ik weet het, en ik heb niet getwijfeld
Want mannen zijn mannen, de geschiedenis heeft het bewezen
Ze staan tegenover de wrede wereld, of ze schieten elkaar neer
Maar vechten met de doden, dat heb ik alleen in mijn vlakte gezien
Het verhaal dat ik vertel, hebben velen al gehoord
En ze vereren de llanero die de veroordeelde uitdaagde
In een nacht zonder maan, de winter van mei,
Zonder andere wapens dan de moed en de eer van een christen
Llaneros uit de omgeving, weinigen kwamen naar de ranch
Waar vandaag de legende van de caporal en het spook woont.
Hoewel velen bleven om te bewijzen wat verteld werd
Weinig hielden de nacht vol en ze bestegen hun paarden
Zeggen de mensen die die tijden hebben meegemaakt
Dat in tijden van werk de kuddes zich schrokken
En er verscheen op de vlakte een lange, sterke man
Die een lach liet horen die zelfs de dapperste deed beven
Don Marcelino vertelt me, dat op een zomeravond
Hij door de Sabana liep en hoorde dat ze zongen
Toen hij bij een moeras kwam, zag hij het spook galopperen
Dat, spuwend vuur, zich verwijderde over de vlakte
De blonde José Amalio, zijn geduld raakte op
Een man van sterke moed, nooit was hij bang gemaakt
De arbeiders hielden niet op, ook al werden ze goed betaald
En niemand durfde de paden te verkennen
"Vervloekt die dode die ze de veroordeelde noemen
Ik ga hem alleen zoeken, ik ga hem een kogel geven
Die klootzak denkt dat ik een geschrokken haan ben
Maar met mij zal hij het niet overleven, ik stuur hem naar de hel"
En vastberaden ging de man op zijn kastanjebruine paard
Hij droeg in zijn patroonhouder, het kruis, het teken van de christen
Op de rand van zijn hoed de beschermheilige van de vlakte
En op zijn lippen de woorden van Florentino en de duivel
"Spook van de vlakte, die zelfs de dapperste doet beven"
Dat waren zijn woorden, toen hij bij die verbrande plek kwam
"Ik kom je uitdagen, zoals je wilt, veroordeelde
Ik ben een tijger die in de Sabana nooit is ingesloten"
Het was precies twaalf uur, de vlakte was bang
De lucht was donker en dreigend
Het hinniken van een beest, kondigde de nieuwkomer aan
Terwijl een lach het stilzwijgen van de vlakte verbrak
De lucht beefde, een donder vulde de ruimte
En een woeste storm met bliksem en donderslag
Spuwde brandend vuur en bedekte de veroordeelde
Want daar, in de donkere nacht, had een man hem uitgedaagd
"Wat wil je van mij?", vroeg dat spook
"Als je met me wilt vechten, maak je klaar, José Amalio
Want ik ga je laten zien dat er voor mij geen mens is
Die het waagt me uit te dagen in deze, jouw immense vlakte"
"Haha, maak je maar klaar, neef", antwoordde José Amalio
"Ik ben niet bang voor schaduwen, en met licht ben ik niet bang
Ik ben zoals Florentino die de duivel een pak slaag gaf
Ik heb de Maagd van Carmen, vast aan mijn scapulier"
Er klonken schoten, vier knallen waren te horen
Vier kruisen doofden het vuur van de veroordeelde
En twee ruiters met woede stortten zich op elkaar
Verdedigend de rechten om te heersen in de vlakte
De storm was voorbij, er was een heilige stilte
De dageraad begon, het gekraai van de hanen was te horen
En een bries verdween de geur van verbrand zwavel
Terwijl daar, zonder bewustzijn, José Amalio lag
De vlakte wekte hem, met een betoverend concert
En de ochtenddauw streelde zijn lippen
De ziel van de veroordeelde zou nooit meer terugkeren
De moed van een llanero had het kwaad overwonnen.