Cafetin De Buenos Aires

De chiquilin, keek ik van buiten naar je
zoals naar die dingen die nooit verdwenen
mijn neus tegen het glas
in een koude blauwe
die pas later leven werd
net als de mijne.
zoals een school van alle dingen
al als jongen gaf je me vol verwondering
de sigaret
de hoop in mijn dromen
en een sprankje liefde.

Hoe kan ik je vergeten in deze klacht
café van Buenos Aires
als jij het enige bent in het leven
wat op mijn moeder leek.
In jouw wonderlijke mix
van wijsneuzen en zelfmoordenaars
leerde ik filosofie, dobbelstenen, gokken
en de wrede poëzie
om niet meer aan mezelf te denken.

Je gaf me in goud een handvol vrienden
die dezelfde zijn die mijn dagen aanmoedigen
Jose van Quimera
Marciel, die nog gelooft en wacht
en de magere Abel -die ons verliet-
maar me nog steeds leidt.
Op jouw tafels die nooit vragen
huilde ik op een middag om de eerste teleurstelling
ik werd nauwelijks geboren, dronk mijn jaren
en gaf me over zonder te vechten.