Derrumbe

Je trok net een kaart
Maar het was de kaart die het kasteel droeg
Onze liefde scheurde aan de naden
En de las in de ringen ging open

We stonden in de open lucht
Zonder een misschien dat ons beschermde
Er bleef geen lente over
Die niet plotseling omdraaide

De kaarten vielen, de tijd bloedde
En elke structuur van elke poëzie
Viel in duigen

Het huis was zwak, het dak zakt in
En jij en ik omarmd, de meubels redend
Tijdens de instorting

De tafel valt, de stoelen vallen
Het bed valt en splintert
De schilderijen vallen, de vazen
De schoenen, de borden, kapstokken
Foto's vallen, afstandsbedieningen, schriften
De winterkleding, de kinderen, de kussen, de hoorns
Tandenborstels, de plannen die nog moeten komen

Je trok net een kaart
Maar het was de kaart die het kasteel droeg