Lágrimas de Mármol

De trein van gisteren verdwijnt, de tijd verstrijkt
Het leven om me heen is niet meer zo van mij
Vanuit het observatorium van mijn huis
Koelt het feest af

De weinigen die om me geven laten me niet
Verliezen, alleen voor het geval dat ik gek word
Ik vraag geen medelijden voor mijn klachten
Die luiden als alarm

Ik eindig als een oude hoer
Praat met mijn katten

Overlevende, ja, verdomme!
Ik zal nooit moe worden van het vieren
Voordat de vloedgolf alles verwoest
De sporen van mijn marmeren tranen
Als ik moest dansen met de lelijkste
Heb ik geleefd om het te zingen

Ik stopte met selfies maken van mijn navel
Toen de beroerte zijn ballonnetje liet vliegen
Het doet me meer pijn om een vriend te verliezen
Dan de dood die mij omringt

Met de verbeelding, als die durft
Blijf ik bijten in zure appels
Maar de toekomst wordt steeds korter
En de kater, lang

Overlevende, ja, verdomme!
Ik zal nooit moe worden van het vieren
Voordat de vloedgolf alles verwoest
De sporen van mijn marmeren tranen
Als ik moest dansen met de lelijkste
Heb ik geleefd om het te zingen

Overlevende, ja, verdomme!
Ik zal nooit moe worden van het vieren
Voordat de vloedgolf alles verwoest
De sporen van mijn marmeren tranen
Als ik moest dansen met de lelijkste
Heb ik geleefd om het te zingen