Ay! Carmela

Ay Carmela, ik lijd om je ogen
Zaaiend stro
Kaneel in de sneeuw
Als twee karabellen
Zo mooi, zo jong, zo licht

Minirok
Met fiets op je rug
En een nieuwsgierige neus
Weinig meer te zeggen
Het is dringend om te overleven
Je verdient een poëtische vriend

Vraag me niet om voor jou te sterven
Wat er nog van mij over is
Wordt geveild aan de hoogste bieder
Als een schamel opstand
In het verrotte schip van de dageraad

Dwing me niet om je toe te juichen
Ga alleen je eigen weg
Uiteindelijk weet ik niet en snap ik niet
Wat het lot van ons vraagt

In de bars van het forum
Doorbrak je het script
Van een film met een gelukkig einde
Er was geen blonde in het koor
Geen papegaai of Norma Jean meer

En na de kermis en school
De hysterie en de angst
Als je het wilt vertellen
Schouders om op te huilen
Zal je een hand en zes vingers over hebben

Ik raak niet moe om met je te praten
Ook al klinkt mijn stem snel
Als een herhaald rijstkorrel
En je in de steek laten is spelen
Met de kansspelen van de vergetelheid

Niets ontwaakt, alles veroudert
Strijk je tule sluier glad
Misschien klopt er morgen
Een andere prins op je raam

En ik weet niet hoe
Te stoppen met je te aanbidden zonder verdriet
Tussen nooit en wie weet
Wanneer je je schepen verbrandt
Verlies me de sleutels van de hemel niet