Vagabundear

Ik ben het zat om het zat te zijn, ik ben moe van het vragen aan de wereld waarom en waarom. De Roos van de Winden zal me helpen en vanaf nu zul je me zien zwerven, tussen de lucht en de zee. Zwerven. Als een komeet van riet en papier, zal ik achter een wolk aan gaan, om trouw te zijn aan de bergen, de rivieren, de zon en de zee. Aan hen die me het werkwoord liefhebben hebben geleerd. Ik ben een houtduif, laat me met rust. Ik voel me nergens vreemd, waar er vuur en wijn is, daar is mijn thuis.
En om niet te vergeten wie ik was, draag ik mijn vaderland en mijn gitaar in mij, de een is sterk en trouw, de ander een stuk papier. Huil niet omdat ik niet ga blijven, je gaf me alles wat je kon geven. De schaduw die in de namiddag op een muur valt en de wijn die me helpt mijn dorst te vergeten. Wat kan een vrouw nog meer bieden... Het is prachtig om te vertrekken zonder afscheid te nemen, sereen de blik, vast de stem. Als je me echt zoekt, zul je me vinden, de weg is lang om achterom te kijken. Wat maakt het uit, wat maakt het uit, hier of daar...