Los Paraguas de Buenos Aires

Het regent in Buenos Aires, het regent,
en ik denk aan degenen die naar huis gaan,
en aan de voorstelling van de arme theaterzaaltjes
en aan de fruitverkopers die de regen kussen.

Denkend aan degenen die geen paraplu hebben,
voel ik dat de mijne omhoog trekt.
"Het was de wind niet, als er geen wind is," zeg ik,
wanneer plotseling mijn paraplu wegvliegt.

En het kruist regen van lang geleden:
de regen die uiteindelijk je treurige gezicht nat maakte,
de regen die onze eerste omhelzing vrolijk maakte,
de regen die viel voordat we elkaar kenden.

En we lopen zoveel regen terug, zoveel,
dat het water net geboren is, laten we gaan!,
dat het omhoog regent, het regent,
en met ons tweeën stijgt onze paraplu.

Zo hoog gaat het, mijn lief,
op weg naar een woeste lucht
daar waar de regen aan de oevers heeft
en het begin van de heldere dagen is.

Zo hoog, het water lost ons samen op
en maakt ons tot één, één,
en maar één voor altijd, altijd,
als één, alleen, alleen denk ik.

Ik denk aan degene die naar huis terugkeert
en aan de vreugde van de fruitverkoper
en, uiteindelijk, het blijft regenen in Buenos Aires,
ik heb geen paraplu meegenomen, het regent, het regent.