Milonga del trovador

A León Benarós

Ik kom uit een prachtig land
uit Zuid-Amerika,
waar de gaucho's mengen met de indianen en Spanjaarden.
Met een huid en stem zo donker
zag ik in mijn gitaar
hoe de coupletten de wereld in gaan, en ik ging mee.

Met een gefluister van een nest
vlogen ze achter me aan,
die zakdoekjes op het station.
Maar ik ben een pelgrim
en aan mijn nostalgie
zing ik zo in het oor van mijn hart:

Laten we naar de afstand gaan, ja,
want ik ben de troubadour,
als de afstand roept,
zal ik de zon nooit onder zien gaan.

Laten we naar de afstand gaan, nu,
en als ik niet aankom, lief,
zal jij mijn ziel geven
van een Argentijn en een zanger.

Mijn huis is waar ik zing
omdat ik leerde luisteren
naar de stem van God die overal in tune is,
echo's die er zijn op de pleinen
en in de keukens,
aan de rand van een wieg en achter de zee.

Als in deze reis op een dag
de ouderdom me wacht,
zal mijn kindertijd de tweede stem zijn;
en uiteindelijk met twee kelen,
zal ik in mijn doodsstrijd,
zingen in het oor van mijn hart:

Laten we naar de afstand gaan, ja,
want ik ben de troubadour,
als de afstand roept,
zal ik de zon nooit onder zien gaan.

Laten we naar de afstand gaan, nu,
en als ik niet aankom, lief,
zal jij mijn ziel geven
van een Argentijn en een zanger.