Ninguna

Deze deur ging open voor jouw komst
Deze piano trilde met jouw lied
Deze tafel, deze spiegel en deze schilderijen
Bewaren echo's van de echo van jouw stem
Het is zo triest om tussen herinneringen te leven
Het is zo vermoeiend om dat gerucht te horen
Van de subtiele regen die de tijd betreurt
Over wat het hart wilde

Er zal geen enkele zijn, er zal geen enkele zijn
Geen enkele met jouw huid of met jouw stem
Jouw huid, magnolia die de maan bevochtigde
Jouw stem, gefluister dat de liefde verwarmde
Er zal geen enkele zijn, ze zijn allemaal gestorven
Op het moment dat je afscheid nam

Wanneer ik me wil verwijderen van het verleden
Is het nutteloos, zegt mijn hart
Die piano, die tafel en die schilderijen
Bewaren echo's van de echo van jouw stem
In een blauw album staan de verzen
Die jouw afwezigheid bedekte met eenzaamheid
Het is de treurige as van de herinnering
Niets meer dan as, niets meer