Esquinas porteñas

Hoek van de havenbuurt
schilderen de muren de maan en de zon.
De winterregens laten je huilen
in de aquarellen van mijn herinnering.
Dertig manen kennen mijn pijn
en honderd straatjes zagen ons voorbijgaan.
Jouw leven en mijn leven kruisten elkaar,
jij nam het pad dat nooit meer terugkomt.

Straten, waar het rustige leven
zijn hoop verloor,
de passie en het geloof.
Straten, als ik weet dat het al dood is,
klop ik op elke deur,
waarom zoek ik het nog?
Straatjes, overschaduwd door poëzie,
zagen ons op een dag gaan,
gelukkig met z'n tweeën.
Metgezel van de zon en de sterren,
deze middag is gegaan,
op weg naar God.

De winden fluisteren mijn verdriet.
De schaduwen zeggen me dat ze al is vertrokken.
En geschreven in de serene nachten
vind ik haar naam als een obsessie.
Hoekje van de havenbuurt,
met muren geschilderd van maan en zon,
als je huilt met je winterregens
vervuil je het landschap van mijn herinnering.