De barro

Ik kijk naar mijn leven
in de spiegel van een plasje
en terwijl ik mediteer
verstrijken de verloren uren,
de verwelkte dromen.

En jouw geliefde ogen
in de kleispiegel,
spook van mijn sigaret,
verwijt en vergetelheid,
veroordeling en vergeving.

Jouw verre ogen keren terug
met de tranen van die dag.
Te bedenken dat ik in jouw handen
een schuld legde die van mij was.
Te bedenken dat ik je niet belde
en me verheugde
terwijl jij leed,
te bedenken dat ik je niet volgde
en lachte
toen je huilend wegging.

En vandaag, nu mijn leven niets waard is
en deze sigaret ook niet,
weet ik pas dat de minachting
en de wrok van klei zijn.

Zo meetend jouw verdriet
verbruik ik nachten en nachten
op zoek naar jouw serene beeld
in de rook
van de sigaret die ik rook.
En als ik je verloren vind
tussen sigaret en sigaret,
weet ik dat alles van klei was,
vandaar mijn leven,
vandaar mijn liefde.