Yuyo verde

Steegje, steegje,
Ver weg, ver weg.
We waren verloren hand in hand
onder een zomerhemel
tevergeefs aan het dromen.
Een lantaarn, een poort
- net als in een tango -
en we beiden verloren hand in hand
onder de zomerhemel
die vertrok.

Laat me rauw huilen
met de oude afscheidstranen.
Waar het steegje verdwijnt
kwam dat groene yuyo op
van vergeving.
Laat me huilen en je herinneren
-vlechten die me aan de poort binden -
Van jouw land keer je niet terug
zelfs niet met het groene yuyo
van vergeving.

Waar ben je? Waar ben je?
Waar ben je heen gegaan?
Waar zijn de veren van mijn nest,
de emotie van het leven
en die liefde?
Een lantaarn, een poort
- net als in een tango -
en deze tranen van mij tussen mijn handen
en die zomerhemel
die vertrok.