Tiempos Viejos
Francisco Canaro
Oude Tijden
Weet je het nog, broeder? Wat een tijden waren dat!
Het waren andere mannen, onze mannen waren echte mannen.
Er was geen cocó, geen morfine,
De jongens van toen gebruikten geen gel.
Weet je het nog, broeder? Wat een tijden waren dat!
Vijfentwintig lentes die nooit meer terugkomen!
Vijfentwintig lentes! Om ze opnieuw te hebben!
Als ik eraan denk, moet ik huilen!
Waar zijn de jongens van toen?
De oude bende van gisteren, waar zijn ze?
Jij en ik zijn de enigen die overblijven, broeder,
Jij en ik alleen om te herinneren...
Waar zijn die vrouwen gebleven,
Loyale meiden, met een groot hart,
Die tijdens de dansen ruzieden
Iedereen verdedigde zijn liefde?
Weet je het nog, broeder, die blonde Mireya
Die ik wegnam bij Hansen, die gek, Cepeda?
Ik wilde bijna zelfmoord plegen om haar...
En vandaag is ze een arme, versleten bedelvrouw!
Weet je het nog, broeder, hoe mooi ze was?
Er werd een cirkel gevormd om haar te zien dansen...
Als ik haar nu zo oud op straat zie,
Draai ik mijn gezicht weg en moet ik huilen...
