Bolero de Satã

Jij kwam binnen als de ochtendzon
En in ons begon een heidense feest
Jij bevrijdde in jou de infernale hoer
En in mij wekte je die liefde
Getroebleerd en slecht van Satã

Jij liet me achter als het einde van de ochtend
En in mij begon die angst, die drang
Jij plantte de onsterfelijke en slechte passie in me
Die zich wortelde en mijn vervloekte einde morgen zal zijn

En nu knijpt de angst me samen
Om als een gek en alleen te huilen in de ochtend
Het is de pijl van de boog van de nacht
Die me nu verwondt
Het zijn tranen, bloed, vergif
Die door mijn hart stromen
En binnenin me dit moeras van eenzaamheid vormen