Horizontes

Al heel lang loop ik
Door de straten van een niet zo vrolijke haven
En toch brengt het me betovering
En een zonsondergang vertaalt me in verzen

Om vrij vele paden te volgen
Grond te bewerken, wijnen te proeven
Om ideeën van vrijheid te hebben
Om liefde in alle leeftijden te zien

Ik werd huilend geboren, molens van wind
In de tram stappen, rennend naar beneden
De goede tak van een guaveboom
Marbles spelen, over het vuur springen

Zestig vier, zesenzestig
Achtentachtig misschien een slechte tijd
De jaren zeventig waren niet voor jou
En in de tachtiger jaren ga ik me daar niet verliezen

Ik ga me daar niet verliezen
Ik ga me daar niet verliezen
Ik ga me daar niet verliezen