Silbando

Een straat in Barracas in het zuiden,
Een zomeravond,
Wanneer de lucht blauwer is
En het gezang van de Italiaanse boot zoeter klinkt...
Met zijn doffe licht, een lantaarn
Flikkert in de schaduw
En in een gang
Staat een knappe man
Te praten met zijn liefde...

En, vanuit de diepte van de kade,
Zuchtend in een zwak geklaag,
Brengt de echo het accent
Van een monotone accordeon,
En de huil van een zwerfhond
Kruist de lucht
En een peinzende gevangene
Fluit een lied...

Een straat... In lantaarn... zij en hij...
En, stilletjes naderend,
De schaduw van die man
Die eens door de verraderlijke meid is bedrogen...
Een gekreun en een dodelijke schreeuw
En, schitterend tussen de schaduw,
De glans
Waarmee een mes
Zijn fatale snede maakt...

En vanuit de diepte van de kade,
Zuchtend in een zwak geklaag,
Brengt de echo het accent
Van een monotone accordeon...
En, op de maat die het blaasinstrument maakt
En in de echo die aanhoudt,
Zingt de ziel van de milonga
Zijn emotie.