Malevaje

Zeg, bij God, wat heb je me gegeven,
Dat ik zo veranderd ben,
Ik weet niet meer wie ik ben?
De schone schoonheid mist me,
Kijkt naar me zonder te begrijpen...
Ziet me het imago verliezen
Van de knappe die gisteren
In actie straalde...
Zie je niet dat ik in de knoop zit,
Verslagen en verstrikt
In jouw hart?

Ik zag je voorbij komen, trots dansend
Met een ritme zo diep en sensueel
Dat het niet meer was dan jou te zien en te verliezen
Het geloof, de moed,
De drang om te stralen.
Je hebt me niet eens de sigaret in mijn oor gelaten
Van die gewelddadige en woeste tijd...
Ik heb niet meer nodig om compleet te zijn
Dan naar de mis te gaan en te bidden!

Gisteren, uit angst om te doden,
In plaats van te vechten
Ben ik gaan rennen...
Ik zag mezelf in de schaduw of dood;
Dacht eraan je niet te zien en beefde...
Als ik, -die nooit opgeef-
' s Nachts in angst
Me opsluit om te huilen!...
Zeg, bij God, wat heb je me gegeven,
Dat ik zo veranderd ben,
Ik weet niet meer wie ik ben?