Berlin, Berlin
Marlene Dietrich
Berlijn, Berlijn
De stad Berlijn is door velen bezongen
Die nu al lang ligt
Diep onder groen gras
Voor ons zijn dat slechts herinneringen
Alsof moeders
Iets uit sprookjes las
De één houdt van haar, de ander roddelt weer
Veel is vergaan, wat ooit stof maakte
Maar sommige dingen zijn nog steeds zoals gisteren
Dat is Berlijn, zoals het huilt, en zoals het lacht
Berlijn, Berlijn, je bent een heet asfalt
Wie jou niet kent, brandt snel zijn voet
Waar de moraal woont, woont ook het kwaad
En de kritiek bloeit naast zoete rommel
Berlijn, Berlijn, hier leeft de mens gevaarlijk
En als hij valt, draait niemand zich om
Maar als hij valt - dan is het applaus oprecht
Berlijn, Berlijn, je bent mijn publiek
Berlijn, Berlijn, als jouw bloemen bloeien
Daarbuiten in de tuinen
Zie je je staan en ijverig ze begieten
De rozemarijn en ook de selderij
Voelt moeder haar levens tijd verstrijken
In het testament wordt snel nog vermeld
Vergeet me vooral niet, vader te begieten
Dat is Berlijn, zoals het huilt, en zoals het lacht
Dat is Berlijn, zoals het huilt, en zoals het lacht
