Nieznajomy

Welkom vreemdeling, ik weet niet eens hoe je heet
Ik kijk naar je en denk: ben ik dat over een paar jaar?
Buiten komt de grijsheid in de slaap
Jij zegt nog steeds niets tegen me
Op deze woestenij woont de dood
Is dit slechts een deel van mijn droom?
Zeg het me

De muren vallen, de ruiten barsten ineens
Ik val naar beneden door de fouten van alle jaren

Ik zie duidelijk de gezichten vol teleurstellingen
En in de ogen de pijn en woede van ingeslapen gebeurtenissen

Ik heb meer gelogen dan ik ooit zou willen toegeven
En in mijn aderen stroomde bloed kouder dan staal
Daarom ben ik vandaag helemaal alleen
Mijn vreemdeling, zie jij wat ik zie?

Hoe is het mogelijk dat iemand mij ooit vertrouwde?
Schijnbaar oprecht, maar nooit zo als vandaag
Dezelfde plek, dezelfde vermoeide angst
Tussen de menigte stuiter ik van de bodem