Je T'Aime

Ik hou van je, ik hou van je, ik hou van je

Ik hou van je
Het is zowel dom als gewoon
Het lijkt op een roman uit de krant
Die je uit gewoonte koopt
Het is zowel weinig als veel
- Ik hou van je - en het houdt niet stand
Het is ontroerend in zijn platheid
Het barst van de banaliteit
Ik had kunnen zeggen: "Mijn schoonheid"
Hier zijn bladeren en takken
Iemand anders heeft het al gezegd
Ik zeg: "Ik hou van je" op vrijdag
En herhaal het op zondag

Ik hou van je, ik hou van je, ik hou van je

Ik hou van je
Als een goochelaar
Die alleen de hartenaas tevoorschijn tovert
Ik zeg: "Ik hou van je" en dan wankel ik
Ik blijf achter en dat is het
- Ik hou van je - en dat is mijn enige troef
En ik heb niets meer in mijn mouw
Dat zou genoeg moeten zijn
- Ik hou van je - maar als ik het zeg
Voelt het alsof er meer nodig is
Ik hou van je, dat moet goed zijn
En toen Larousse het classificeerde
Stond het niet in de roze pagina's

Ik hou van je, ik hou van je, ik hou van je

Ik hou van je
Ik heb de bloemlezingen doorzocht
En elke avond bij kaarslicht
Tussen Hugo en Apollinaire
Zoek ik naar combinaties
Om in mijn lied
Een buitengewoon "Ik hou van je" te verzinnen
Maar er zijn fantasierijke mensen
Die de woorden aan de haren trekken
En het vocabulaire plunderen
Ik heb alleen nog een schamel
"Ik hou van je" en dat is definitief
Er is niets meer in mijn woordenboek

Hoe hard we ook ons best doen
We hebben niets meer gedaan dat zo cliché is
En de wereld draait toch door
Maakt niet uit, ik geef me nu over
Nu alles verloren is
Blijft er niets anders over dan te zeggen: "Ik hou van je"

Ik hou van je, ik hou van je, ik hou van je
Ik hou van je
Ik hou van je, ik hou van je, ik hou van je
Ik hou van je