María Landó

De ochtend barst los als een standbeeld
Als een standbeeld met vleugels die zich verspreiden over de stad
En de middag zingt een waterbel
Een waterbel van goud die ons de eenzaamheid verbiedt
En de nacht heft haar lange beker
Haar lange beker, vroege maan boven de zee

Maar voor María is er geen ochtend
Maar voor María is er geen middag
Maar voor María is er geen maan
Die haar rode beker boven het water heft

María heeft geen tijd (María Landó)
Om haar ogen op te heffen
María om haar ogen op te heffen (María Landó)
Gebroken van de slaap
María gebroken van de slaap (María Landó)
Van het lijden
María van het lijden (María Landó)
Werkt alleen maar
María werkt alleen maar, werkt alleen maar
María werkt alleen maar
En haar werk is niet van haar.