Llora
Cecilia
Huilen
Huilen, een moeizaam voetstap
Op een portaal van oude schaduwen
Nieuwe zorgen vallen als regen
Trek, trek aan haar rok
Tot op het bot dringt het water
De leugen raakt zelfs de ziel.
Zittend op de trap
Droomt ze terwijl ze wacht
Dromend hoopt ze zelfs maar
Heerseres van haar eigen leven.
Een treurig poppetje
Een gebroken glimlach
Ziet hoe de tijd verstrijkt
En niemand komt haar tegemoet.
Het regent van binnen
Het regent buiten.
Huilen, een vrouw zo moe
Praat met de koude muren
Over haar dorre leven.
Trek, trek aan haar ziel
Die over de grond kruipt
De nieuwe zorgen drukken zo zwaar.
Zittend op de trap
Droomt ze terwijl ze wacht
Dromend hoopt ze zelfs maar
Heerseres van haar eigen leven.
Een treurig poppetje
Een gebroken glimlach
Die ziet hoe de tijd verstrijkt
En niemand komt haar tegemoet.
Het regent van binnen
Het regent buiten.
