Una Pena
Carlos Gardel
Een Verdriet
Ik heb een droefheid in mijn ziel
waar misschien geen remedie voor is,
een bloedende beet
van mijn eerste liefde,
en de heimwee naar ogen
vol zoete toverkunst
die ik droomde dat ze van mij waren
in een moment van illusie.
Laat me alleen, vrienden,
om haar beter te dromen,
om te lijden, met mijn pijn,
om te huilen om mijn verloren hoop,
om te denken aan vergeving.
Toen ik haar tremelend zei: "Ik hou van je,
mijn arme leven is helemaal van jou",
geloofde ik nooit dat haar antwoord
een definitief 'nee' zou zijn!
Hoe kromt de toekomst van een man
door een ongelukkige liefde!
Verfrissende tak van schoonheid en gratie,
maar vrouw, uiteindelijk, wispelturig en koud,
tussen de bloemen bedekte haar coquetterie
de wapen dat me verwondde;
zij bepaalde de koers van mijn leven,
wat kan ik, vriend, doen in mijn verdriet?
De bestemming tegemoet gaan,
met ogenschijnlijk voldoening,
zonder ambities of geloof,
zonder vertrouwen en zonder hoop,
met de heimwee naar die ogen
vol zoete toverkunst
die ik droomde dat ze van mij waren
in een moment van onschuld.
Laat me alleen! vrienden,
met mijn arme hart.
